“Yung Alice Bungisngis kasi namin, thrice a week. Pagsanjan kami and Tagaytay, so bumibiyahe din kami.

“So, kung aalis ako ng 4 a.m., makakauwi ako kinabukasan sa bahay ng 10, 11 na ng tanghali.

“So, itutulog ko ‘yon kasi bukas ulit, alas-kuwatro na naman ng madaling-araw, so wala talagang oras, e.

“‘Tapos yung oras na weekend na usually na libre ko, ibinibigay ko na talaga sa mga… kasi puwera kay Jennica, may anak pa akong lalake—si Kotaro.

“And young pa rin so may mga lambing na, ‘Nood tayo ng sine, Mama. Mag-malling tayo.’”

Hindi niya ba nami-miss ang magkaroon ng relationship o feeling na in love?

Sabi ni Jean, “Hindi naman… hindi ko naman siya nami-miss.

“Kung darating, darating, e.

“But open ako, ha. I mean, kung ibibigay ni Lord, ibibigay sa akin, why not?

“Gusto ko naman may companion sa pagtanda ko, hindi ba?

“At alam ko na mag-aasawa at mag-aasawa ang mga bata, hindi ba, at maiiwan din ako.

“Maganda rin na may kasama ako sa buhay.”

Gusto niya pa rin bang makasal balang-araw?

“Of course! Of course!” mabilis na tugon ni Jean.

“Kung hindi man makasal, okay na ‘yon, basta may kasama ako hanggang sa pagtanda ko.”