MARIAN: “Wala pa.”

ERWIN / KAREN: Sa Cavite ba? Malapit ba doon?

MARIAN: “Hindi ko alam! Pero malay mo, kapag dumating ang pagkakataon, maiisip ko na.

“Kasi ngayon na wala pa naman, mahirap talaga mag-isip at hindi mo talaga maiisip.

“Siguro kapag nandiyan na talaga at nakalatag na, doon ko mare-realize kung saan ba ang gusto ko.”

ROMMEL: Kapag ikinasal ka, may dapat bang ikatakot ang Marianknights (her fans) na baka hindi ka na nila makita?

MARIAN: “Ay, hindi mangyayari ‘yan.

“Mahal ko ang trabaho ko. Dito ako nakilala. Dito ako minahal ng tao kung sino talaga ako.

“Hindi mawawala sa dugo ko ang pag-arte at pagsasayaw.”

KAREN: Okay lang ba kay Dingdong?

MARIAN: “No choice siya! Kailangang sundin niya, gusto ko ito. No choice siya.”

ROMMEL: Bilang babaeng Caviteña, may anting-anting ka rin ba?

MARIAN: “Ang anting-anting ko, alam naman na ng lahat bilang binuksan ko na ang buhay ko sa lahat ng tao, pinapasok ko sila sa kung anong mundo ang mayroon ako, mayroon akong Sto. Niño na ibinigay sa akin ni Mama.

“Para sa akin, ‘yon ang anting-anting ko na naver mawawala sa akin.”

KAREN: May anting-anting ka rin ba laban sa detractors?

MARIAN: “Meron… ‘Hi!’ (sabay ngiti at kaway sa harap ng kamera)