“Di ba, parang kung ano’ng ibigay mo sa akin, yun ang ibibigay ko sa ’yo.

“Hindi porke’t artista ako, mananahimik lang ako.

“May mga bagay na dapat pinapatulan at natutunan ko ‘yan. At may mga bagay na dapat, wala na lang.

“Hahayaan mo na lang na lumipas hanggang sa matapos, hanggang sa mawala.

“Pero kapag foul na talaga, hindi puwedeng hindi ka naman magre-react.

“Tao lang din naman ako. Sabi nga, I’m not a robot.”

JO-ANN: Pero ang nakaka-bother din ay kung minsan, may tatlong insidente within a period of, four months, let’s say. At saka ito’y sa kapwa-artista, halimbawa. Totoo ba yun o pinalaki na lang?

MARIAN: “Alam n’yo, sa totoo lang, pinalaki. At hindi ko alam kung bakit, ako, bilang ako, yun lang palagi.

“Kahit ako, sabi ko nga din, minsan nag-uusap kami ni Popoy [Caritativo, her manager], ‘Momsie [how she calls Popoy], ‘eto na naman? Bakit na naman? 'Eto na naman yung issue?’

“Kumbaga, parang may nangyari lang something, na wala namang big deal, lumalaki na lang nang lumalaki.

“Minsan nga, parang naisip ko, hindi ba nare-realize ng mga tao na, same issue, same na iniisyu sa akin, same ang ginagawa sa akin—at isa lang ang puno’t dulo at pinapalaki nila.

“Sabi ko nga, matatalino na ang mga tao ngayon. Sila na ang humusga kung totoo ba ‘yan o hindi.

“Pero kahit ako, sa sarili ko, sabi ko, ‘'Yan na naman? Pinalaki na naman?'”

JO-ANN: Merong isa na hindi ko rin maintindihan. Kunyari yung kay Katrina [Halili]…

MARIAN: “Yes. Ay, nakakaloka!”